Een zeer sterk verhaal

Op zondag 7 oktober 2001 heeft een kleine selectie van de Kanoclub Grave zich verzameld bij de Slufter Europoort om te gaan brandingvaren. De wind was vrij stevig (circa 4 bft) uit het zuiden. De branding was smal en venijnig.

Samen met Chris D. trotseerden we de brekers. We voeren dicht onder de kust. De golven waarin we speelden kwamen in regelmatig tempo over ons heen. Als rechtgeaarde afstammelingen van Michiel de Ruyter hadden we daar uiteraard geen last van. Beiden surften uitermate professioneel (althans zo leek het voor het massaal toegestroomde publiek), met veel souplesse en vooral durf tussen de schuimvlokken door.

Met een groot gevoel voor timing lag ik klaar voor een gemiddeld surfje. De boot werd opgepakt en enige tijd stond ik rechtop, mee gesleurd door de golf. Plotseling boorde de neus van de kano zich in de grond. Na deze dreun liet ik mij omgaan en werd overspoeld door de enorme golf. Cool kwam ik weer overeind en voordat ik er erg in had lag ik weer in de volgende breker. Hierdoor werd ik met kano en al door de lucht geslingerd. Door goed te steunen voorkwam ik erger. Door het vele zoute water was mijn gezichtsvermogen enigszins belemmerd. Toch kon ik een vervorming waarnemen aan de voorkant van de boot. Ook kwam de neus niet meer fraai omhoog als er weer een golf over de boot heen stortte. De boot zonk! Ik besloot terug te varen naar de kust maar de boot werd steeds meer onbestuurbaar. Net buiten het meest heftige stuk van de branding stapte ik uit en liet mij door de golven terugvoeren naar het strand.

De boot trok ik verder op het strand. Samen met Maarten D. nam ik de schade op. Hoewel er aan de bovenzijde slechts een scheur zichtbaar was bleek de onderzijde volkomen verwoest te zijn. Een groot gat en meerdere scheuren gaapten ons aan. Na deze constatering telde ik mijn ledematen en keek nog een keer om naar de branding.

Bij gebrek aan boten besloten we deze kanodag te beëindigen en weer huiswaarts te keren.

In alle bescheidenheid,

Nico B.